Karel speelt!

Achteraf gezien leek het erop dat mijn afwezigheid toch niet het gewenste effect had. Manlief meldde dat Karel schrikachtig was en ik heb uiteindelijk besloten om toch te gaan kijken hoe het met hem stond. De foto toont hoe ik hem vond...op zn kussentje, slapend.

Mijns inziens was Karel de schrik al weer aardig te boven want toen ik de deur open deed, kwam hij vrolijk mauwend naar me toe. En ik heb echt te doen met hem; hij zit de hele dag op zolder terwijl hij toch duidelijk aangeeft naar buiten te willen en geregeld op de vensterbank zit naar buiten te kijken. Maar ja, zolang we niet weten waarom hij diarree heeft, zal hij het toch moeten doen met de zolder.

Er lijkt toch wel wat schot in zijn ontlasting te zitten; ja, hij heeft nog diarree maar het nu geen water meer. Geen 'pannenkoekenbeslag' meer maar 'deeg'. En er zitten stukken bij die zowaar weer drolvormig zijn.  Mijn man en ik zijn nog steeds van mening dat dit werkelijk een raadsel is...wordt het beter door de Panacur, de Feliway, het lichtverteerbare eten of simpelweg omdat hij steeds meer vertrouwen krijgt? Het niet weten in combinatie met de angst mijn eigen katten door omstandigheden ziek te maken, is om gillend gek van te worden.

Maar goed, ik had al eerder geprobeerd met hem te spelen maar daar werd hij bang van. Mars had ook al geprobeerd met hem te spelen maar ook dat vond Karel eng. Gistermiddag toch maar eens geprobeerd om 'kiekeboe' te spelen..onze katten vinden dat ook nog steeds leuk. Men neme een stok met veertjes eraan en laten die in en uit beeld bewegen door hem afwisselend achter de krabpaal te laten verdwijnen en dan weer voor zijn gezichtsveld te houden. Het heeft 20 keer geduurd maar uiteindelijk pakte hij hem met zijn poten en begon hij erop te kluiven. Succes!! Ik was zo blij dat ik hem daarna een beetje tonijn heb gegeven. Beloning voor goed werk, Karel!!