Om 13:15 op de langste dag van het jaar, mochten wij Karel komen ophalen in Hoofddorp, bij SDO. Jippie!
Nou is Karel er één met een verhaal: Karel vindt een kattencarrier al helemaal niets en aanraken hoeft van hem op het ogenblik nou ook niet bepaald dus het was even aankijken. De gedragsdeskundige had Karel al apart gezet maar het bleek vechten om hem in onze mand te krijgen dus dan toch maar in een mand van het asiel. Tja, en dat was eigenlijk niet de bedoeling. We mochten het dan ook bezuren...
Onderweg naar huis was het al klagelijk mauwen en binnen de kortste keren had meneer eerst geplast en toen de diarree er achteraan. Veel te veel stress natuurlijk maar ondertussen was het nog een half uur rijden en de geur was redelijk 'merkbaar'...En ik had medeleven te over maar stoppen was geen optie; doodsbang dat eenmaal uit de carrier, we hem er niet meer in zouden krijgen. Onze eigen carrier had een handdoek gehad en een plastic liner zodat we de schade een beetje hadden kunnen beperken maar helaas...
Om te voorkomen dat hij helemaal de boel onder zou smeren, hem dan toch thuis maar in de badkamer gezet waar geen beschermhoekjes zijn waar hij zich kan verstoppen zodat we hem nog te pakken kunnen krijgen. De carrier waar mogelijk schoongemaakt maar de lucht blijft redelijk hangen.
Ik had het anders gewild met een grote gloednieuwe nylon hondenbench waar hij lekker in een mandje, achter in de bench, kon zitten..uit het gezicht en lekker op een bedje...maar nee, meneer was even te vies om daar in te gaan. Het liefst zouden we hem proberen een beetje schoon te maken maar dat is nu even een hopeloze zaak. En nu is het afwachten of we hem nog ergens in kunnen krijgen om hem naar zolder te brengen. Daar heeft hij het rijk alleen, en lijkt het een beetje op de plek waar hij gewend was in het asiel...klein genoeg om niet bedreigend te zijn maar groot genoeg om rond te lopen.
Meneer ligt nu in de badkuip, achter zijn carrier. Ik durf de carrier even niet weg te halen, omdat hij dan helemaal zijn gevoel van veiligheid waarschijnlijk kwijt is. Van bovenaf kunnen we hem gelukkig gewoon zien. Zojuist zijn eten gebracht maar meneer moet NIETS van mij hebben, noch van zijn eten. Niet dat ik anders verwacht hoor. Manlief kan hem overigens wel gewoon aanhalen maar ik ben persona non grata. Omdat ik reed? Omdat ik hem geprobeerd heb op te pakken toen hij als een gek probeerde uit de carrier te komen en in een hoekje te gaan zitten? Ik hoop zo dat Karel een beetje bijdraait en ons toch wel gaat vertrouwen!
Comments
Post a Comment